فکر کنم  ...... هیچوقت نتوانم تو را ببخشم. هیچوقت.

۱- تابستان ۱۳۷۵. تهران. مریم السادات حسینی بهشتیان در بیمارستان دی تهران مورد عمل جراحی برداشتن سینه قرار گرفت تا به زعم پزشکان غده ای به بزرگی یک کیوی از سینه ی چپش خارج شود. من از اتفاق تهران بودم.

۲- آقای بهبهانی همسر خانم حسینی جزء قشر مرفه به حساب می آمد. با بیماری خانم حسینی آقای بهبهانی مخارج نا خواسته و خارج از توانی را متحمل شد که ناگزیر وی را به ورطه ی ورشکستگی کشاند.

۳- اردیبهشت ۱۳۷۶. بعد از مدت ها کج دار و مریز با بیماری، خانم حسینی به دلیل بیماری سرطان سینه در سن ۴۱ سالگی فوت کرد. خانم حسینی صاحب ۵ فرزند بود که به ترتیب نسرین، مجید، نرگس، محمد و پریسا نام داشتند. ۳ تای اول مزدوج بودند، محمد ۲-۳ سال و پریسا حدود ۶ سال از من کوچکتر بود یعنی به  ترتیب حدود ۱۲ و ۸ سال داشتند.

۴- حدود دو ماه بعد از فوت خانم حسینی آقای بهبهانی علیرغم نظر نامساعد فامیل خانم حسینی ازدواج مجدد نمود.

۵- ۱۳۷۸. فرزند ششم آقای بهبهانی به نام دُرسا از همسر جدید به دنیا آمد.

۶- ۱۳۸۴. پریسا در سن ۱۶ سالگی به خانه ی شوهر رفت. در طی این چند سال نامادری حُسن شهرتی به خاطر خوش رفتاری با پریسا به هم زد. آقای بهبهانی در طی این مدت به اوضاع مالی خود سر و سامانی بخشید.

۷- ۲۴ مرداد ۱۳۸۶. رضا بهبهانی در تصادف موتور سیکلت جان باخت.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن. خانم مریم السادات حسینی بهشتیان خاله ی مادر من است (بود). 

فاجعه ازین بزرگتر؟ تاریخ مرگم رو ۴۹ سال دیگه پیشبینی کرد.(اینجا).

دوستان عزیز اگر من بیشتر از ۲۰ سال دیگه عمر کردم بشاشید توی علم پزشکی.

دلم یه اتاق ۳*۴ می خاد، با نور ملایم، با یه دست رختخواب همیشه پهن. یه میز، یه کامپیوتر و کنارشون یه زیر سیگاری پر از ته سیگارای فیلتر قرمز. دوست دارم کنار رختخابا یه عالمه کتاب پهن باشه، یه موزیک از هر جنسی که شاهکار باشه! توی فضا و همه چی بوی سیگار بده. بوی تند سیگار از لای ورقای کتاب بلند بشه. دم دستم یه فلاسک پر از قهوه ی تلخ و یه لیوان که مرتب پر و خالی می شه، یه زیر سیگاری که همیشه کنارش یه سیگار روشن هست و دستم که هر چن لحظه یه بار طرفش می ره تا با یه صدای فش طولانی بوی تند سیگار خونه رو تندتر کنه. دوست دارم هر چند دقیقه یه بار برم سز ای میول و پیشرفت فایل هایی که واسه دانلود گذاشتم رو چک کنم، ببینک کسی برام آفلاین گذاشته یا نه و هر چن شبی یه بار با یه رفیقی بچتم و کل کل کنم. دلم می خاد....... بترکه.

یکی لطفا بگه سیگار چه مزه ایه.

ADSL ام وصل شد!! ADSL ام وصل شد!!

جنبه ندارم که ندارم! به افضلان که ندارم.

شراب ها می آیند و می روند. من می مانم و آن حس دلتنگی همیشگی. قبول بفرمایید که این دنیا کی.ی است. شاید فعلا از همه بهتر این پک عمیقی است که به این سیگار می زنم و ک. شعر کتابت کردن، آن هم وسط های شب، در سفارت اصفهان، وسط محله ی ترک ها، جایی که همه ی دور و بری ها زیر باد کولر خوابیده اند و من کلیه هایم دارد یخ می زند. دوستت دارم ADSL .  لعنتی می فهمی که شاید این بوق Low Charge موبایلت نمی گزارد که من بخوابم؟

"همه ی جوانب را که در نظر بگیریم، تعلق داشتن به یک فرهنگ، آن هم به سبب یک حادثه ی جمعیت شناختی نفرت بار، چیز افتخار آمیزی نیست.

[...] حالم گرفته می شود از اینکه نمی توانم با دیگران سلوک کنم، ناتوانی از همزیستی. و مساله بر سر فرهنگ روشنفکری نیست که یعنی آدم بتواند براک یا ماتیس را درک کند یا موسیقی دوازده آوایی یا ژن ها یا هر چیز دیگر را. مساله گوشت و خون است. می خواهم چیز ترسناکی برایت بگویم. می خواهم بگویم  هر وقت موی مشکی نرم، چشمان کشیده، پوست تیره را می بینم حالم به هم می خورد. و هر   وقت یکی از قرتی های بوئنوس آیرس را می بینم، حالم به هم می خورد. و دختر های خوشگل هم حالم را به هم می زنند و آن کارگران یقه سفید  یقینا محلی که در خیابان سوت می زنند و می روند، این محصولات شهرمان با آن مو های فرفری و شیک پوشی گندشان دلم را به هم می زند."

خوان، امتحان نهایی ، خولیو کورتاسار

Unexpectable, Inevitable, Unchangeable..... It is called DEATH.

غیر قابل پیش بینی، غیر قابل اجتناب، غیر قابل تغییر....... مرگ.