جديدا به علايم جديدي از گذر زمان رسيدم. مي شه گذر زمان رو از کرم زدن ديري (خرما) فهميد (=2 هفته)؛ يا از بو گرفتن سطل آشغال(=3-5 روز بسته به محتوياتش)؛ يا از تموم شدن آب(معمولا هفتگي) يا از کفک زدن قوري چايي (و چه کفک خوشگلي هم) و يا حتي از باد کردن خايه. همه و همه اما؛ هيچکدام اين چلونده شدن دل آدم به سمت بعضي چيزا نمي شه. مثه کله گرفتن با حامد، ساز زدن با عباس، خاله زنک بازي با مصطفي، ک. شر گفتن با توکل و مهرداد، سيگار دود کردن با چاکري، نيشستن تو کنج با مهدي حمزه. هيچکدام اما ... پارک قزل قلعه و نيمکتاش نمي شه. 

دروغ هاي زيادي مي گويم و مي شنوم، اما؛ بزرگترين دروغ روز را شايد، هر شب موقع خودم موقع خواب به خودم مي گويم، اينکه فردا چنين خواهم کرد، فردا چنين خواهد شد، از فردا اينگونه خواهم بود. به سر ظهر نمي رسد که مي فهمم چه گهي خورده ام.

اطلاع ثانوی، از سایت تخمی گروه مهندسی دانشگاه شهید چمران.